Dzisiejsi Komicy

Dział ten ma służyć w pomocy inspiracji, rozwoju talentu oraz wyborze odpowiedniego dla siebie humoru. Po to byś nie musiał szukać i błądzić po internecie, gdyż straconego czasu już nie schwytasz. Nazwiska przedstawione poniżej zasługują na uwagę chociażby z szacunku do przekazanych Nam inspiracji. I choć niektórzy z nich już nie żyją lub też zakończyli swą karierę, to są to dzisiejsi komicy. Ich filmy bez problemu znajdziesz w wypożyczalniach bądz internecie.

 


 

Benny Hill - Jego dziadek wprowadził go w świat Burlesque Shows i do teatru, skąd Benny czerpał inspirację. Tuż po zakończeniu służby wojskowej w trakcie II Wojny Światowej powrócił do Londynu, przyjął pseudonim Benny Hill (na cześć swojego ulubionego aktora komediowego Jack’a Benny’ego). Był mleczarzem, perkusistą i kierowcą zanim zostal zatrudniony jako asystent rezysera. Podczas II Wojny Swiatowej wystepowal w "Stars in Battledress" (Gwiazdy w mundurach ). Nastepnie występował jako typowy komik w męskich klubach, rewiach i różnego rodzaju przedstawieniach. Jego wielki talent został odkryty w telewizji, gdy zagrał w filmie "Hi There"(1949). Juz w 1954 roku został nazwany osobowością telewizyjną. Prawdziwą międzynarodową sławę zdobył  programem „The Benny Hill Show” w którym występował ponad dwadzieścia lat ciesząc się dużą popularnością na całym świecie.

 


 

Chevy Chase - Jeden z najbardziej utalentowanych komików amerykańskich. Swoją karierę rozpoczynał w popularnym programie telewizyjnym "Saturday Night Live" skąd bardzo szybko trafił do Hollywood. W 1980 r. podbił serca widzów rolą w doskonałej komedii "Golfiarze", która zyskała sobie tytuł komedii roku. Niemal z dnia na dzień Chevy Chase stał się jednym z najpopularniejszych ludzi w USA. Niestety taki stan...rzeczy nie wpłynął zbyt dobrze na psychikę aktora. Artysta zaczął pić i narkotyzować się, w krótkim czasie liczba propozycji nowych ról drastycznie się zmniejszyła. Chevy Chase został zmuszony udać się na kurację odwykową i po powrocie zachwycił widzów doskonałą rolą w filmie "W krzywym zwierciadle: Wakacje", gdzie wcielił się w postać Clarka Griswolda. Obraz tak się spodobał, iż powstały następne filmy opowiadające o perypetiach rodziny Griswoldów: "Europejskie wakacje", "Witaj św. Mikołaju" i "Wakacje w Vegas". W latach 80 głośne były również jego role w komediach „Trzej amigos”, „Szpiedzy tacy jak my” (z Danem Aykroydem) i „Fletach”. Z początkiem lat 90. popularność Chevy Chase'a zaczęła słabnąć. Wystąpił w kilku obrazach, które okazały się finansowymi klapami jak: "Pamiętniki niewidzialnego człowieka", czy "Gliniarze i Robbersonowie". Aktor ponownie zaczął szukać pocieszenia w alkoholu.

 


 

Chris Farley - Christopher Crosby Farley urodził się 15 lutego 1964 roku. dorastał w Madison, w stanie Wisconsin. Studiował na uniwersytecie Marquette. Po ukończeniu studiów Chris pracował w teatrze, gdzie został zauważony przez producenta znanego show "Saturday Night Live", Lorne'a Michaels'a. Chris był gwiazdą pokazów Saturday Night Live - zaangażowany został ze względu na swoją charakterystyczną tuszę która znakomicie współgrała z talentem komediowym, który przejawiał. Jak wiele innych uczestników pokazów SNL - również on odszedł by spróbować sił w filmie.Zagrał w kilku filmach, m. in. 'Świat Wayne'a (1992), 'Stożkogłowi' (1993), 'Billy Madison' (1995) oraz 'Tomcio Grubasek' (1995), wraz ze swoim komicznym partnerem David’em Spade’m. Niedługo potem zagrał w filmie 'Czarna Owca' z 1996 roku. Od tego czasu, Chris stał się prawdziwą gwiazdą komedii, a jego sława zaczęła rosnąć. Po jakimś czasie zagrał w innej komedii, „Wielki Biały Nina” (1997), która uczyniła go jeszcze słynniejszym. Wraz z jego rosnącym uznaniem, rosły także problemy aktora. Nie chciał już więcej grać 'żałosnych grubasów'. Chris miał także sporo innych problemów, jakimi było uzależnienie od alkoholu i narkotyków. Zmarł z przedawkowania kokainy. 17 grudnia 1997 roku w apartamencie w Chicago, zostały znalezione zwłoki Chrisa Farley'a przez brata.

 


 

Eric Idle -W 1962 zaczął studia w Cambridge (kierunek filologia angielska) uczęszczał tam do grupy teatralnej "Footlights Club" gdzie poznał Johna Cleesa i Grahama Chapmana. Studia kończy w 1965, aby juz w 1966 pisać teksty do audycji "I'm Sorry I'll Read That Again" nadawanej w radiu BBC. W 1967 poznał Terrego Gilliama i wraz z nim oraz Michaelem Palinem i Terrym Jonesem współtworzyli program "WeHave Ways...of Making You Laugh". W 1969 zakładają "Latający Cyrk Monty Pythona". Po zakończeniu współpracy w 1975 Idle wydaje książkę "Hello , Sailor!" oraz realizuje program "Rutland Weekend Television"- będący parodią programów telewizyjnych, pełna skeczy i gagów. W nim to pojawił się skecz o grupie The Beatles (parodia ich utworu utrzymana w duchu R. Lestera)- skąd wziął początek jeden z najsłynijszych jego filmów "The Rutles:The Greatest Group Never in Rock'N'Roll"-- parodia dokumentu o beatelsach, Idle był scenarzystą i współproducentem tego obrazu. Idle spośród wszystkich pozostałych czlonków Monty Pythonj jest najbardziej uzdolniony muzycznie- większość piosenek grupy jest jego kompozycji. Kilkakrotnie prowadził program "Saturday Night Live" Ostatnio oglądałem z Eric’em film „Awantura o spadek”. Świetna komedyjka w dobrym starym stylu.

 


 

Jerry Lewis - Rodzice pracowali w show-biznesie, jako dziecko przemierzał z nimi Stany. Ukończył szkołę aktorską, trochę śpiewał i zarabiał sprzedawaniem książek. W 1944 r. ożenił się z Patty Palmer, wokalistką zespołu jazzowego Jimmy'ego Dorseya. Złapał bakcyla estrady i wylądował w Las Vegas. W 1946 r. poznał znanego aktora i piosenkarza Deana Martina, z którym jako duet pantomimiczno-wokalny występował w...niezliczonych lokalach Atlantic City, a później grał w filmach. Poprzez występy w TV trafił w 1949 r. do Hollywood i osiągnął sukces, głównie finansowy. W 1965 r. podczas występu na scenie złamał kręg szyjny. Próbował popełnić samobójstwo. Jego komedie mają coś z Chaplina (uwielbiał go i parodiował), są burleskami, clownadą, szarżą i trochę sentymentalną bajką. Ma prywatną stacje radiową KJPL, jest bohaterem komiksu jemu poświęconemu.

 


 

Gene Wilder -Wilder jest synem żydowskich imigrantów pochodzących z Rosji. Ten dość popularny aktor uczęszczał do Uniwersytetu Iowa, gdzie uzyskał stopień naukowy w dziedzinie nauk humanistycznych. Obecnie na ekranach jest dość rzadko. Wilder karierę rozpoczął w latach 60 na scenach Broadwayu. Szybko stał się jednym z najlepszych aktorów teatralnych tamtego okresu. Tam poznał Mel’a Brooks’a, który uparł się, że obsadzi go w swojej komedii "Producenci" w drugoplanowej roli...neurotycznego księgowego Leo Blooma. Gene wzbraniał się, bo nie wiedział jak wypadnie na ekranie - miał na koncie tylko małą rólkę w słynnym dramacie kryminalnym "Bonnie i Clyde". Brooks jednak tak dobrze pokierował swoim przyjacielem, że Wilder otrzymał nominację do Oscara. Świeżo objawiony talent komiczny był dla Hollywood nie lada gratką. Wilder zagrał główną rolę w "Willy Wonka", a potem u Woody'ego Allena jako psychiatra w "Wszystko co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale boicie się zapytać". Wkrótce Wilder poczuł się pewnie w filmie i zaczął pisać scenariusze. Niektóre z nich sam reżyserował np. "Kobieta w czerwieni" lub "Sunday lovers". Jego wielkim sukcesem, uhonorowanym kolejną nominacją do Oscara, był scenariusz do "Młodego Frankensteina". Dobre recenzje zebrała też komedia "Nic nie widziałem, nic nie słyszałem", w której wystąpił z Richard’em Pryor’em. W duecie zagrali jeszcze w czterech filmach. W latach 70. i 80. XX w. Wilder i Pryor tworzyli jedną z najbardziej charakterystycznych postaci z różnych ras w komediach tego okresu. Jednakże ich relacja nie była tak sympatyczna, jak sądzili widzowie i jak wynikałoby z filmów. W swej autobiografii Wilder napisał wiele gorzkich słów o Pryor’ze.W 1979 zagrał, już bez Richard’a, w komedii Harrisona Forda Frisco Kid.

 


 

John Candy - W dzieciństwie interesował się sportem, grał w football w szkolnej drużynie. W czasie studiów zapisał się na zajęcia z dramatu i wtedy właśnie połknął aktorskiego bakcyla, porzucił więc college i postanowił zająć się aktorstwem. Na wielkim ekranie zadebiutował w 1970 roku epizodyczną rólką w komedii „Herkules w Nowym Jorku” z Arnold’em Schwarzenegger’em w roli głównej. Pod koniec lat 70. aktor wystąpił w zwariowanej komedii wojennej Stevena Spielberga “1941” (1979). Na planie tego filmu Candy spotkał dwóch komików: Dana Ackroyda i Johna Belushi, z którymi wystąpił również w filmie „Blues Brothers” (1980) Johna Landisa. Z innym słynnym komikiem – Billem Murray’em Candy wystąpił w zwariowanej komedii „Szarże” (1981) w reżyserii Ivana Reitmana. W 1983 roku Candy nawiązał współpracę z rezyserem Johnem Hughes, u którego zagrał w siedmiu komediach: „W krzywym zwierciadle: Wakacje” (1983), „Samoloty, pociągi i samochody” (1987), „Na łonie natury” (1988), „She’s Having a Baby” (1988), „Wujaszek Buck” (1989), „Career Opportunities" (1990), oraz niezwykle popularnej produkcji „Kevin sam w domu” (1990) z Macauley Culkinem. Pierwszą rolę główną John Candy zagrał w kanadyjskiej komedii Davida Steinberga „Going Berserk” (1983), po czym wystąpił u boku Toma Hanksa w filmie „Plusk” (1984). W kanadyjskim serialu komediowym „The Last Polka” (1984) Candy udzielał się nie tylko jako aktor, ale również scenarzysta i producent. Kolejną główną rolę Candy zagrał w „Zakładzie” (1985) - zawariowanej komedii opowiadającej o rodzinnych wakacjach. Aktor wystąpił też w kultowej komedii grozy „Mały sklepik z horrorami” (1986) Franka Oza – remake’u kultowej produkcji z roku 1960. W 1987 roku wystąpił w pastiszu „Gwiezdnych wojen” „Kosmicznych jajach” w reżyserii Mel’a Brooks’a. Jedną z ostatnich, pamiętnych ról John Candy zagrał w zwariowanej, opartej na faktach autentycznych komedii „Reggae na lodzie” (1993). Aktor zagrał tu trenera drużyny bobslejowej z Jamajki, która chce wystartować w zimowych igrzyskach olimpijskich. Czwartego marca 1994 roku na planie filmu „Wagons East” w meksykańskim Durango John Candy zmarł we śnie na atak serca. Pozostawił w smutku rzesze widzów, których od ponad dwudziestu lat bawił i wzruszał swoją obecnością na wielkim i małym ekranie.
 


 

Leslie Nielsen - Zawdzięcza największą popularność rolom komediowym które parodiowały inne superprodukcje.Kariera ekranowego weterana komedii Leslie Nielsen’a jest wyjątkowo nietypowa: aktor osiągnął sukces dopiero po sześćdziesiątce, po 30 latach występowania w filmach i telewizji, i to w niezbyt cenionym choć popularnym gatunku komedii slapstickowej, który uszlachetnił swoim talentem wypowiadania zupełnie absurdalnych kwestii z kamienną twarzą. Leslie Nielsen studiował na Academy of Radio Arts w...Toronto, a następnie aktorstwo w Neighborhood Playhouse w Nowym Jorku. Początkowo pracował jako lektor radiowy oraz d.j. Swoją karierę aktorską rozpoczął niekonwencjonalnie, jako narrator w filmie "The Battle of Gettysburg" (1955). Na srebrnym ekranie zadebiutował już we własnej osobie w klasycznym filmie science-fiction "Forbidden Planet" (1956) jako kapitan John J. Adams. Od tego momentu pracował nieustannie, pojawiając się w zapomnianych dzisiaj komediach i filmach obyczajowych, często w roli policjantów, lekarzy i adwokatów. Do jego bardziej pamiętnych ról należą postaci kapitana Harrisona w filmie katastroficznym "Tragedia Posejdona" (1972) i Vincenta Corbino w serialu telewizyjnym "Kung Fu" (1975). Był gościem niezliczonych popularnych seriali telewizyjnych, m.in. "Dr. Kildare", "Bonanza", "M*A*S*H", "Ulice San Francisco" czy "The Love Boat". W poważniejszym w tonie dramacie "Nuts" (1987) pojawił się w pamiętnej roli zamordowanego klienta luksusowej prostytutki, granej przez Barbrę Streisand. Zagrał też pragmatycznego Świętego Mikołaja w filmie dla dzieci "All I Want for Christmas" (1991) oraz czarny charakter w "Surf Ninjas" (1993). Komediowa kariera Leslie Nielsena nabrała nowego rozmachu w 1980 roku, po roli doktora Rumacka w hitowej komedii "Airplane!", parodii filmu katastroficznego. Tego rodzaju bohater tak się spodobał aktorowi, że postanowił przyjąć podobną w charakterze rolę policjanta Franka Drebina w kultowym serialu telewizyjnym "Police Squad!" oraz w opartych na jego koncepcie filmach kinowych "Naga broń" (1988), "Naga broń 2 1/2" (1991) i "Naga broń 33 i 1/3" (1994), w których partnerowała mu dzielnie Priscilla Presley (!). W 1989 roku na ShoWest Convention przyznano aktorowi nagrodę specjalną dla najlepszego komediowego gwiazdora roku. Inne tytuły należące do tego prześmiewczego i pełnego gagów gatunku z Nielsenem w roli głównej to parodia "Egzorcysty", "Repossessed" (1990) z udziałem...Lindy Blair, filmu wampirycznego - "Dracula: Dead and Loving It" (1995) Mela Brooksa, Jamesa Bonda - "Spy Hard: Szklanką po łapkach" (1996), którego aktor również był producentem, "Mr. Magoo" (1997), oraz najnowszy projekt parodiujący filmy sci-fi "2001: A Space Travesty" (2000), do którego Nielsen napisał także scenariusz.

 


 

Mel Brooks  - To niewątpliwie jeden z najbardziej zasłużonych reżyserów komediowych. W swoich filmach, o specyficznym klimacie i poczuciu humoru, często też występuje w jednej z pobocznych ról. W swoim życiu parał się rozmaitymi zawodami. Był żołnierzem, prezenterem stacji telewizyjnej, reżyserem teatralnym, aż w końcu reżyserem, aktorem i scenarzystą filmowym. W środowiskach artystycznych uchodzi za ekscentrycznego dziwaka. Debiutował w teatrzykach i wodewilach na Broadwayu. W TV był gagmanem i autorem skeczy dla Sida Caesara. Po sukcesie TV "The 2000 Year Old Man" zainteresował się filmem. Za animowany żart "Critic" (1963) otrzymał Oscara. W latach 1965-1970 realizował serial "Get Smart". W 1979 r. założył wytwórnię Brooksfilms. Jego specjalnością są parodie różnych gatunków kina (western, komedia, horror, science-fiction) i tematów filmowych. Karierę komika, a później autora komediowego rozpoczął w 1961 roku w produkcjach telewizyjnych. Później został reżyserem filmowym, co przyniosło mu sławę. Przybrał pseudonim Mel Brooks i to nim posługiwał się podpisując swoje filmy. Jego najsławniejsze filmy to: „Producenci”, „Płonące siodła”, „ Młody Frankenstein”, „Nieme kino”, „Historia Świata”, „Kosmiczne jaja”, „Robin Hood: Faceci w rajtuzach”, „Smród życia”, „Dracula – wampiry bez zębów”.

 


 

 

Pierre Richard -Francuski aktor komediowy, scenarzysta i reżyser. Karierę jako aktor zaczął w teatrze. Występował też w paryskich kabaretach (m.in. w l'Écluse), współpracując m.in. z Victorem Lanoux. W 2006 Francuska Akademia Filmowa przyznała mu honorowego Cezara. Jego debiut nastąpił w 1967 roku w niewielkiej roli w „Idiota w Paryżu”. Swój pierwszy film  wyreżyserował w 1970 roku „Roztargniony”. Często pojawiał się w filmach  z Gerard’em Depardieu w „Pechowiec”, „Zbiegowie”, „Trzech ojców”. Do zabawnych komedii należą również „Tajemniczy blondyn w jednym bucie” i jego kontynuacje. „Nieszczęścia Alfreda”, „Cenny depozyt”, oraz „Diabli mnie biorą”

 

 


 

Rowan Atkinson -Brytyjski aktor filmowy i komik. Obecnie jeden z najbardziej znanych aktorów komediowych. Swoją karierę rozpoczynał na festiwalu w Edynburgu. Od tamtego czasu pojawił się w kilkunastu serialach i filmach komediowych. W 1979 r. Atkinson zaistniał w telewizji, grając w popularnym serialu komediowym stacji BBC- "Not the Nine O’Clock News". W 1983 roku razem z Curtisem "stworzyli" (byli autorami scenariusza) cykl seriali komediowy "Czarna żmija", przedstawiający losy rodu Blackadder'ów na tle historii Wielkiej Brytanii po Wojnie Dwóch Róż. Do 1989 powstały 4 seriale z tej serii, a każdy obejmował inny okres brytyjskiej historii. Rowan Atkinson wcielał się oczywiście w główne role- księcia Edmunda "Czarną Żmiję" i jego potomków. Jednak widzowie na całym świecie pokochali go za rolę Jasia Fasoli, zdziecinniałego, małomównego oryginała, śpiącego z pluszowym misiem, popadającego w przeróżne perypetie. Postać Jasia Fasoli, wymyślona przez Atkinsona i Curtisa, pojawiła się na telewizyjnych ekranach 1 stycznia 1990 roku. Serial (po angielsku- "Mr. Bean") osiągnął oszałamiający sukces, bijąc rekordy oglądalności, a z Atkinsona robiąc milionera.

 


 

Marty Feldman -"Jestem za stary aby umrzeć młodo i zbyt młody aby dorosnąć" - powiedział reporterowi na tydzień przed śmiercią. Ten kochany komediant, urodził się 8.VII.1933r. w Londynie. Był synem emigrantów z Kijowa. Dzieciństwo spędził w dotkniętym biedą East Endzie. Opuścił szkołę, w wieku 15 lat, mając nadzieję, że zrobi karierę jako trębacz jazzowy. Karierę komediową rozpoczął jako pisarz dla radia BBC....Pod koniec lat 50-tych, gdy ożenił się z Lauretta Sullivan (styczeń 1959r. byli małżeństwem do jej śmierci w 1982r.) pisał dla rozrywkowych programów telewizyjnych. Lauretta mówiła: "Twoja twarz jest twoją fortuną". Jego nos został zniekształcony w młodzieńczych latach podczas walk bokserskich. Wytrzeszcz oczu był skutkiem nadczynności tarczycy i "sknoconej" operacji po wypadku samochodowym przed 30-stymi urodzinami w 1963r. Amerykańska publiczność pierwszy raz widziała Marty'ego w filmie "Dean Martin Presents the Golddiggers" (1968), gdzie zagrał w epizodzie komediowym z Susan McIver. Występował w wielu filmach, ale jego najbardziej znaną rolą jest postać Igora z "Young Frankenstein" (1974) oraz rola w filmie Mel’a Brooks’a „Nieme kino” z 1976r. Poza graniem, debiutował również jako reżyser w "The Last Remake of Beau Geste" (1977). Kochany i popularny Marty cieszył się długą karierą na polu rozrywki. Niestety zmarł na atak serca, zanim nakręcono "Yellowbeard" (wszedł na ekrany w 1983). Powodem śmierci było zatrucie skorupiakiem w Mexico City 2 grudnia 1982 r. Miał 49 lat.

 


 

Louis De Funes -Słynny francuski aktor komediowy. W 1968 r. wybrany jako najbardziej ulubiony francuski aktor. Jak sam mówił o swoim aktorstwie - wzorował się na postaci Kaczora Donalda. Jeśli wydaje wam się, że Louis de Funes nigdy nie był młody, w pewnym sensie macie rację. Wszystkie jego najważniejsze (jak Hibernatus, Oskar, Kapuśniaczek) i najbardziej znane (serie o żandarmie i o Fantomasie, Wielkie wakacje, Skrzydełko czy nóżka) filmy powstały, gdy aktor przekroczył pięćdziesiątkę. Do tego czasu nie tylko grywał, ale i zdołał nakręcić ponad sto filmów (grał nawet w sześciu filmach rocznie), ale żaden z nich nie osiągnął popularności późniejszych przebojów. W czasie II wojny światowej żył z gry na pianinie w paryskich nocnych klubach. Pierwszą rolę w filmie zagrał już w roku 1945, pierwszą poważną i dostrzeżoną - w filmie Podróż do Paryża, dopiero w roku 1956. Lekceważony przez "wielkich" komedii francuskiej tego okresu - Bourvila i Fernandela, irytujący "wielkich" poważnego kina - Jeana Gabina czy Jeana Maraisa, wypłynął na szerokie wody filmem Koko (Poic Pouic) w roku 1963. Niemal natychmiast zostaje zaangażowany do roli żandarma z Saint-Tropez - i jego popularność nie osłabnie już do końca życia.Wielkim kasowym przebojem była Wielka włóczęga - komedia wojenna, w której De Funes partnerował Bourvilowi - obejrzało we francuskich kinach rekordowe w owym czasie 17 mln osób. Koszty produkcji filmu Gamoń (drugi wspólny występ z Bourvilem) zwróciły się po trzech tygodniach wyświetlania. Przebojem stała się seria sześciu - bardzo nierównych - filmów o przygodach żandarma Cruchota z prowincjonalnego Saint-Tropez. Do polskich kin trafiła z dziesięcioletnim opóźnieniem, a też pod kasami kin ustawiały się długie kolejki (podobnym hitem było w Polsce Skrzydełko czy nóżka, opowieść o wojnie "kucharstwa wysokiego" z fast foodami). PRL-owska telewizja raczyła widzów komediami de Funesa z okazji wszelkich świąt - niemal każdy obywatel znał już Napad na bank, Wielkie wakacje (pogoń ojców za zakochanymi w sobie dziećmi), Hibernatusa (próbę odtworzenia XIX-wiecznego świata na użytek przodka sprzed 70 lat, przypadkowo odkrytego i odmrożonego z lodów Alaski), Oskara (gdzie de Funes wyczyniał przedziwne rzeczy ze swym nosem, rozciągając go, przydeptując i zaplątując w supeł) na pamięć. Dopiero jednak niedawno mieliśmy okazję poznać Przygody rabina Jakuba, gdzie de Funes przebierał się za chasyda.

 


 

Jim Carrey -Urodził się w 1962 roku w Kanadzie. Jest synem księgowego Percy Carrey'a i gospodyni domowej Kathleen. Jako nastolatek uwielbiał stroić miny do lustra. Już jako 10 latek marzył o karierze komika. Gdy miał 14 lat jego ojciec stracił pracę. Cała rodzina musiała rozpocząć pracę w fabryce. W wieku 16 lat rzucił szkołę i wyjechał do Los Angeles. Podczas jego pierwszego występu w klubie Yuk Yuk w Toronto publiczność wygwizdała początkującego komika. Jednak już w 1981 r. został nazwany "najlepszym młodym komikiem Toronto" i zaczął otrzymywać 40 tys. dolarów za występ.Sukces odniósł dopiero w programie telewizyjnym "In Living Colors".Prawdziwą gwiazdą Carrey został za sprawą filmów z 1994 roku: "Ace Ventura - psi detektyw" i "Maska". Początkowo nie chciał przyjąć scenariusza do „Ace Ventury” gdyż nie podobał się jemu. Chodzili za nim 2 lata aż się zgodzi, pod warunkiem że zmieni wszystko po swojemu. Carrey zostawił na wiele wspaniałych komedii jak „Głupi i głupszy”, „Kłamca, kłamca” „Ja, Irena i ja” czy „Bruce wszechmogący”. Obecnie stara się nie angażować w role głupkowatych komediantów, gdyż nie chce być kojarzony ze swoimi filmowymi bohaterami. A szkoda bo Jim ma potencjał do komizmu.

 


 

Richard Pryor - Był synem barmana, weterana II wojny światowej. Według jego własnych wspomnień wychowywał się w domu publicznym prowadzonym przez babkę. Po porzuceniu szkoły odbył dwuletnią służbę wojskową (1958-1960), występował następnie w lokalach jako komik. Sławę zyskał w drugiej połowie lat 60.  monologami wygłaszanymi w potocznym języku Afroamerykanów, z charakterystycznymi wulgaryzmami, które stały się swoistą wizytówka jego występów. Był jednym z prekursorów stylu monologów stand-up, a wśród jego następców wymienia się m.in. Eddiego Murphy'ego, Robina Williamsa czy Davida Lettermana. Miał na koncie liczne role filmowe. Debiutował w 1967 w filmie Zajęte ciało, później wystąpił m.in. w nominowanym do Oscara filmie biograficznym Lady śpiewa bluesa (1972, z Dianą Ross w roli Billie Holiday). W czterech komediach partnerował Gene Wilderowi: Nic nie widziałem, nic nie słyszałem (1989), Sobowtór (1991), Czyste szaleństwo (1980), Express Srebrna Strzała (1976). Jako scenarzysta współpracował m.in. z Melem Brooksem. Przez pewien czas prowadził program The Richard Pryor Show w telewizji NBC. Od 1986 cierpiał na stwardnienie rozsiane, co uniemożliwiło mu występy; pojawiał się jeszcze sporadycznie w filmach, po raz ostatni w 1997 w Zagubiona autostrada, w reżyserii Davida Lyncha, gdzie posługiwał się wózkiem inwalidzkim. Zmarł na atak serca w wieku 65 lat.

 


 

Yahoo Serious -Tego Australijczyka nie trzeba nikomu przedstawiać, chyba każdy go zna z filmu „Młody Einstein” (1988) do którego był producentem, szalony naukowiec który wymyślił pianę w piwie. Komedia przyniosła zysk ponad 100 mln dolarów na całym świecie, czyniąc z Yahoo wielką gwiazdę. Yahoo miał tylko trzy filmy, mało, lecz były nafaszerowane patentami. Były to wcześniej wspomniany „Młody Einstein”, „Niezniszczalny Kelly” (1993) i „Pan wypadek” (2000). Wszystkie w jego reżyserii. A do „Młodego Einsteina” oraz „Pan wypadek” napisał scenariusz. W młodym wieku Yahoo pracował jako monter opon samochodowych, za pieniądze zarobione mógł sobie opłacić studia. W wieku 21 lat był producentem oraz reżyserem swojego pierwszego filmu dokumentalnego „Coaltown” opowiadał o śledzeniu sytuacji społeczno-politycznej historii górnictwa.W następnym roku zdobył nagrodę za najlepszy australijski film dokumentalno-edukacyjny.Po długich podróżach w Azji, Europie i Ameryce,  zaczął pisać scenariusz do „Młodego Einsteina”. Wykorzystując w tym swoje przeżycia w podróżach, co doprowadziło go do spektakularnego sukcesu i uczyniło wielką gwiazdę światową.

 


 

Monty Pyton - Grupę Monty Pythona tworzyło pięciu Brytyjczyków (Terry Jones, John Cleese, Eric Idle, Graham Chapman, Michael Palin) oraz jeden Amerykanin (Terry Gilliam). Ich sztandarowe dzieło, czyli serial "Latający Cyrk Monty Pythona" tworzą krótkie niezwiązane ze sobą scenki, przesycone absurdalnym, czarnym humorem. Do historii telewizji przeszły skecze "Hiszpańska Inkwizycja", "Ministerstwo głupich kroków" i wiele innych. Poszczególne skecze przerywane są zabawnymi animacjami autorstwa Terry'ego Gilliama. Serial był realizowany przez ponad 5 lat dla kanału BBC. Powstało 45 odcinków Grupa nakręciła cztery pełnometrażowe filmy tj.„A teraz coś z zupełnie innej beczki” (1971), “Monty Python i Święty Graal” (1975),  “Żywot Briana” (1979),  “Sens życia według Monty Pythona” (1983). Oprócz tego powstał film będący zapisem występów na żywo w Hollywood Bowl w 1980, zatytułowany Monty Python na żywo w Hollywood Bowl.

 


 

Michael Crawford -Jest brytyjskim śpiewakiem (tenorem) oraz aktorem scenicznym i musicalowym. Najbardziej znany jako pierwszy odtwórca tytułowej roli Upiora w słynnym musicalu „Upiór w Operze” - zarówno na światowej prapremierze na londyńskim West Endzie, jak i na nowojorskim Broadwayu. Jest tutaj z szacunku do postaci jaką stworzył w angielskim serialu „Cudowny dzieciak”. Serialowy Frank Spencer żyje w przekonaniu o swoich zdolnościach "złotej rączki", obraca w ruinę wszystko czego się tknie. Telewizja BBC puszczała w kółko ten serial składający się z 22 odcinków do znudzenia, aż od kilku lat zapadła po nim całkowita cisza.

 


 

Steve Martin - W filmach tj. „Skeczu z papugą nie będzie”, „Człowiek z dwoma mózgami”, „Samoloty, pociągi i samochody” z John’em Candy’m czy „Szajbus” zasłużył sobie by się tu znaleźć. Jako nastolatek Steve Martin dorabiał do kieszonkowego sprzedając przewodniki po Disneylandzie. Żeby zwrócić na siebie uwagę potencjalnych klientów grał na banjo i pokazywał różne magiczne sztuczki. Po ukończeniu szkoły średniej postanowił trochę spoważnieć i rozpoczął studia filozoficzne. Nie zabawił na nich jednak długo i skierował swoją całą uwagę na zrobienie kariery artystycznej. Początkowo...zajmował się pisaniem tekstów dla innych. Współpracował m.in. z tak znanymi osobami jak: Sonny i Cher, John Denver, czy Dick Van Dyke. Z czasem Martin stwierdził, że nie może pozostawać cały czas w cieniu wielkich nazwisk i zaczął występować jako samodzielny komik. W bardzo szybkim czasie zyskał sobie popularność w nocnych klubach i został zaangażowany do filmu. Po raz pierwszy przed kamerami Steve Martin stanął w 1977 r. na planie "The Absent Minded Waiter" jednak jego prawdziwa kariera aktorska zaczęła się dwa lata później po doskonałej kreacji w obrazie "The Jerk". Talent Martina do rozbawiania widzów sprawił, iż artysta w szybkim czasie stał się jednym z najpopularniejszych komików amerykańskich.

 


 

 

 

Peter Sellers - W 1963 zadebiutował w roli głównej inspektora Clouseau w pierwszym filmie z serii o Różowej Panterze, który zyskał mu szerokie uznanie publiczności, a następnie w kolejnych filmach serii „Różowa Pantera: Strzał w ciemności” (1964), „Powrót Różowej Pantery” (1975), „Różowa Pantera kontratakuje” (1976), „Zemsta Różowej Pantery” (1978), „Ślad Różowej Pantery” (1982)

 


 

 

Jean Paul Belmondo -Belmondo to nie tylko żywcem wzięta do nieba legenda filmu, ale przede wszystkim uosobienie humoru, witalności i gigantycznej charyzmy. Niezapomniane komedie „Wspaniały”, „Niepoprawny”, „As asów” czy „Człowiek z Rio” wywarły na mnie ogromny wpływ za dzieciaka. Powstałe między 1973 a 1982 rokiem komedie przygodowe cieszyły się ogromną popularnością i po prostu sprawiały ludziom przyjemność, przy tym uczynniając Belmondo wielką gwiazdą światową.

 

 

 


Źródło: Wikipedia, filmweb, Internet itp.

 

Już nie pamiętam kiedy telewizja polska puściła film z Braćmi Marx , Abbott'em i Costello , Max'em Linder'em "królem burleski" bądź z jakąkolwiek inną gwiazdą kina niemego. Jakby człowiek nie miał telewizji kablowej to w ogóle by zapomniał iż istniało kiedyś kino slapstickowe. Czasami wydaje mi się że dzisiejsza telewizja dąży do wyparcia kina niemego jak kiedyś dążono do wyparcia Roscoe'go Arbuckle w USA a przypomnij sobie , że to w jego filmach Keaton zabłysnął i stworzył kamienną twarz.

Ostatnio tv.TCM puściła 2009.12.29 "Noc w operze" a na PLANET możemy oglądać film biograficzny o życiu twórczym Buster'a Keaton'a , także jak się umie szukać to coś jeszcze można wyłapać z dzisiejszej telewizji. Niestety dzisiejsze komedie to humor klozetowy. Slapstick zamienił się w lekką komedyjkę sytuacyjną i młodzież wychowuje się na filmach komediowych Stiller'a , Schneider'a , Black'a bądź Sandler'a , który myśli że jest śmieszny. Jedynym komikiem godnym polecenia jest ów Schneider który sam pisze dość dobre scenariusze komediowe do swoich filmów , lecz zdecydowanie za mało jest w nich patentów. Niestety w ostatnich scenariuszach troszkę spuścił nogę z gazu. Carrey przestał już grać w komediach gdyż nie chce być kojarzony wyłącznie z ról komediowych i coraz częściej możemy go oglądać w dramatach.

Ostatnią dobrą komedię sytuacyjną ze specyficznym humorem była "Czacha dymi" jednak była ona "kalką" filmów braci Marx, jednakże należy podziękować twórcom filmu za hołd złożony ku ich pamięci. Filmy Mela Brooksa kipiały specyficznym humorem i zawsze dobrze ogląda je się w gronie rodzinnym , może dlatego iż był luzakiem w życiu prywatnym. Mel potrafił na swój ślub wziąć za świadka całkiem przypadkowego przechodnia. Francuskie kino komediowe zawsze było ich mocną stroną. Na pewno mogą się pochwalić dobrym komikiem jak Pierre Richard albo klasycznym Maxem Linderem na którym wzorował się sam Chaplin. Starsze komedie z Belmondo też były nafaszerowane absurdalnym humorem. Jednakże Brytyjczycy są dla mnie mistrzami absurdalnego humoru. Komedie Petera Sellersa biją dzisiejsze komedie na łeb i by zwrócić na siebie uwagę wcale nie potrzebują nagich kobiet czy efektów specjalnych. Benny Hill jest numerem jeden wśród Angielskich komików. John Cleese napisał kilka wspaniałych scenariuszy filmowych, lecz humor zawarty w jego filmach mógł być troszkę ambitniejszy, oglądając Monty Pythona ma się wrażenie iż jest to humor dla ludzi z ubogim poczuciem humoru. Istnieje coś takiego jak umiejętność sprzedania bądź oddania widzowi za pomocą kamery odpowiedniego charakteru sceny komediowej. Mi nigdy nie podobał się charakter oddany moim etiudą w programie "Mam talent". A całkowicie źle skadrowany i ze złej perspektywy był filmowany występ finałowy "Księgowy". Nie wspomnę już o tle cyfrowym które całkowicie zlało się z biurkiem i moją postacią powodując iż widz musiał błądzić po ekranie wzrokiem doszukując się Patenciarza.

Wracając do humoru Angielskiego Rowan Atkinson stworzył dość zabawną postać rozgarniętego człowieka lecz zdecydowanie patenty były dość płytkie i czasami na silę śmieszne. Taki humor dla polskich dziesięciolatków albo amerykańskich dwudziestolatków. Bracia Bobby i Peter Farrelly napisali kilka całkiem fajnych scenariuszy lecz z biegiem czasu jak to bywa w życiu twórczym zaczęli pisać coraz to gorsze. Warto wspomnieć o braciach Wayans i kilku dobrych komediach Yahoo Serious, Niskau, Leslie Nielsen, Chave chase, John Belushi, Chris Farley, John Candy oraz Gene Wilder i Richard Pryor, którzy zagrali w czterech komediach tworząc zabawny duet, lecz ku zdziwieniu nie lubili się na wzajem. Zdaniem Weidera Pryor był nie do wytrzymania na planie z powodu uzależnienia od heroiny. Na uwagę zasługuje jeszcze wiele innych nazwisk. Dzisiejsze komedie kipią seksem , rasizmem , FX i na siłę wciskanymi żartami które gdzieś już się widziało.Kipi również od zniesmaczonych żartów , które kiepsko ogląda się w gronie rodzinnym.Jeśli chcesz ominąć takich sytuacji na pewno nie wybieraj się do wypożyczalni gdyż takich filmów tam się dzisiaj nie doszukasz a tym bardziej za 100 lat.Sięgnąć klasyki można w internecie od tego przecież jest , jednakże nie obiecuj sobie za dużo, sam sprowadzam filmy ze stanów gdyż nie wszystkie filmy są dostępne w sieci , najśmieszniejsze jest to iż koszty przesyłki z USA kilkakrotnie przerastają koszta samego filmu VHS.Ostatnio zamawiałem kasetę VHS z San Francisco ze śp. Marceau który stworzył postać Bip'a , grał tam człowieka który wciela się w ok. 20 postaci podczas jednego spektaklu nie wyglądało to smacznie gdyż był już w podeszłym wieku a jego twarz mówiła sama za siebie.Za dzieciaka pamiętam puszczano spektakle Tomaszewskiego a nawet Marceau.Teatru pantomimy można było się dość często doszukać w tv polskiej niż dzisiaj na satelitach mając kilkaset kanałów.